O Farkle

Farkle to ludowa gra w kości oparta na prostej pętli: rzuć sześcioma kośćmi, odłóż to, co punktuje, i zdecyduj, czy zapisać punkty, czy rzucić pozostałymi po więcej. Jeśli rzut nic nie punktuje, to farkle. Tura się kończy, a punkty, których jeszcze nie zapisałeś, przepadają.

To napięcie między chciwością a ostrożnością jest całą grą. Zasady mieszczą się na serwetce, a każda tura zadaje prawdziwe pytanie o ryzyko. Dlatego ta sama gra pojawia się na rodzinnych spotkaniach, biwakach i przy stole po kolacji na całym świecie.

Nikt nie wie dokładnie, gdzie Farkle zagrano po raz pierwszy. Jak wiele gier ludowych, rozeszła się z ust do ust, zanim ktokolwiek spisał zasady. Rdzeń, czyli punktowane układy na kościach i decyzja, kiedy przestać, pojawia się w tradycyjnych grach wielu kultur.

Same kości są starożytne. Zanim pojawiły się równe sześciany, ludzie rzucali kostkami i innymi naturalnymi przedmiotami w grach i wróżbach. Kości sześciościenne upowszechniły się w wielu regionach, a gry na kombinacje wyrosły naturalnie z karczmy i salonu.

Wersja, którą zna dziś większość Amerykanów, ułożyła się prawdopodobnie w XX wieku przy rodzinnych stołach i lokalnych zasadach domu. Komercyjna edycja Pocket Farkle pojawiła się w 1996 roku, ale sama gra pozostaje w domenie publicznej. Dlatego niemal każdy stół ma własną tabelę punktacji.

Nazwa jest częścią folkloru. Jedna popularna opowieść mówi, że gra dotarła do Ameryki Północnej na francuskich żaglowcach w XVII wieku. Inna, teksańska, twierdzi, że pierwsi gracze używali suszonych farkleberry zamiast kości: małych, niebieskoczarnych jagód z południowego wschodu Stanów Zjednoczonych.

Barwna legenda przypisuje angielskiemu szlachcicowi, sir Albertowi Farkle, przywiezienie gry na Islandię w XIV wieku. Historycy traktują tę opowieść jako wymysł, ale pokazuje, ile charakteru gra zdążyła nabrać.

Większość graczy zgadza się w prostszej sprawie: farkle to rzut na pusto, bezwartościowy rozkład, który kasuje ambitną turę. Słowo stało się nazwą, a nazwa momentem, którego każdy gracz się boi i który pamięta.

Farkle nagradza i szczęście, i osąd, bez regulaminu grubego jak kodeks. Nowi rozumieją cel w kilka minut. Weterani nadal się męczą, czy rzucić jeszcze raz trzema kośćmi, gdy na szali jest osiemdziesiąt punktów.

Ponieważ Farkle wędrowała z ust do ust, a nie od jednego wydawcy, nabrała dziesiątek nazw i lokalnych zmian. Gra, której nauczyłeś się jako dziecko, może liczyć strity inaczej niż stół sąsiada, i obaj możecie mieć rację.

W Kingdom Come: Deliverance od Warhorse Studios, i ponownie w Kingdom Come: Deliverance II, karczemna minigra nazywa się Kości, a kodeks w grze nazywa ją Farkle. Henryk ze Skalitz siada przy stołach w całej Bohemii, stawia grosze i kusi los przeciw bywalcom karczmy, podczas gdy reszta królestwa czeka za drzwiami.

Pętla jest znajoma: rzuć sześcioma kośćmi, odłóż to, co punktuje, a potem rzuć resztą albo zapisz sumę tury. Rzuć nic użytecznego i pudłujesz, tracąc każdy punkt z tej tury. Jeśli wszystkie sześć kości wejdzie w układy punktujące, możesz rzucić nimi ponownie, ale jeden martwy rzut i tak kasuje całą turę.

Tabela punktacji KCD jest osobnym stworzeniem. Pojedyncze kości nadal płacą 100 za każdą 1 i 50 za każdą 5. Trójka płaci wartość oczka razy 100 (trzy 4 = 400; trzy 1 = 1 000). Cztery albo więcej takich samych podwaja poprzedni próg: cztery 4 = 800, pięć 4 = 1 600, sześć 4 = 3 200. Niepełne strity dają 500 za 1-5 i 750 za 2-6. Pełny układ 1-6 płaci 1 500. Trzy pary nie punktują, co zaskakuje wielu graczy przychodzących z zasad klasycznych.

Ta charakterystyczna tabela sprawia, że fani KCD szukają sposobu, by grać dalej po wyjściu z karczmy. Farkle Online ma wariant punktacji Kingdom Come: Deliverance, więc możesz odtworzyć minigrę przy prywatnym stole ze znajomymi i botami, bez obciążonych kości.

Farkle to nie szachy. Kościom nie zależy na twoim planie, ale doświadczeni gracze i tak wyrabiają instynkt. Wczesne bankowanie przy prowadzeniu chroni przewagę. Dociskanie przy małej liczbie kości często jest mądrzejsze niż gonienie ogromnej tury od zera.

Zasady domu liczą się tak samo jak strategia. Stół, który karze trzy farkle z rzędu, gra inaczej niż stół bez kary. Próg wejścia zmienia tury otwarcia. Zawsze potwierdź tabelę przed pierwszym rzutem.